-5 graden nu in Nederland en 27 graden in Uganda. Soms denk ik wel… was ik nog maar daar. Alle mooie bruine mensen, heerlijk weer, mooie vrienden gemaakt en een prachtige natuur. Maar ik ben weer thuis. Thuis in een land wat echt een andere wereld is dan Afrika. Of eigenlijk andersom.
Ik had beloofd om te vertellen hoe we het gehad hebben met het team van Athletes in Action! Dus vandaar, uit een koud Nederland mijn warme verhaal.
Maandag avond kwam het team aan. Wouter en ik haalde de witte mensen op. Ze waren echt witter dan wij, maar dat veranderde snel. Na een welkom van onze kant en een goede nacht in een motel kwamen ze de volgende morgen uitgerust en schoon aan op het kinderkamp. 270 kindjes liepen er rond en de omstandigheden waren echt primitief.
Toch was het voor de kinderen een paradijs stromend water wat velen thuis niet hebben en je geen zorgen hoeven te maken of er eten is elke dag. Wij als team waren opgedeeld in de groepjes. Elk groepje bestond uit 20 kinderen en daar had je dan je stille tijd mee en ook deed je de spellen met je groepje.
Tussendoor hebben we nog één outreach gedaan in Mukono. Ook hebben we daar onze tweede wedstrijd gespeeld. 4-6 gewonnen. Onze enige thuiswedstrijd was op het kamp. Daar wonnen we met 4-1 van Entebbe.
We hadden namelijk een team met 6 blanken en 6 bruine mensen en daarmee speelden we tegen andere teams en na elke wedstrijd gaf iemand van ons team zijn of haar getuigenis en daarnaast deden we vaak een drama act.
De tweede week bestond veel uit outreaches. Zondag zijn we naar Lukaya geweest. Een dorpje ergens midden in de rimboe waar we een kerkdienst hadden, een lunch en in de middag speelden we een wedstrijd en gaven we tegelijkertijd een medische outreach.
Maandag hadden we een rustdag wat voor de meeste van ons wel een verademing was. Dinsdag hebben we training gegeven aan AIA Uganda en veel clinics gegeven. Ook hebben we een wedstrijd gespeeld tegen het team van AIA Uganda 1-1.
Woensdag hebben we een prayerwalk door een sloppenwijk gedaan en in de middag is ons team opgesplitst en hebben we het programma van Sportfriends bezocht en clinics gegeven. En uiteraard weer iets gedeeld. Ik ben ondertussen met de verpleger naar de stad geweest om medicijnen in te slaan voor de grootste en laatste outreach.
Deze was in Matoeka. Ook een dorpje ergens in de rimboe. Van ver waren de mensen gekomen om de blanken te bezichtigen en om medische hulp te krijgen. We hadden de kerk omgebouwd tot kliniek en het hele team hielp mee. Er waren twee doktors, er was een medicijnen uitdeel post, een wachtkamer, een check-in en een gebedsteam.
De hele dag zijn we druk geweest met de zorg voor mensen en het was erg gaaf om te doen. Tegen 4 uur in de middag moesten de voetballers naar het veld om weer een wedstrijd te spelen en mocht ik mijn getuigenis geven. Matoeka – AIA Holland 0-7, onze grootste overwinning.
Vrijdag hadden we geëvalueerd en een vette afscheidsparty georganiseerd voor alle coaches van Sportfriends Uganda. En s’avonds hebben we het team weer op het vliegtuig naar huis gezet. Twee dagen later was het mijn beurt om weer naar huis te gaan.

En hier zit ik dan weer thuis.
Echt onwijs bedankt voor al jullie bemoedigingen en reacties!
Bedankt!

Daar zit ik dan weer in een hotelkamer in Nairobi. Hetzelfde ritueel als 3 maanden geleden. Alleen een ander hotel en nu alleen. Een ander verschil is dat het dit keer 1 uurtje vliegen was in plaats van een 14 uur lange busreis. Morgen kom ik terug naar Nederland maar zal een klein stukje van mijn hart hier achter lateb in Afrika!

Nog een ander verschil is dat ik hier nu zit met een honderd mooie herinneringen en onwijs veel nieuwe ervaringen. Ik ben best moe van de afgelopen weken maar het was ongelofelijk gaaf en we hebben een ongelofelijke impact mogen hebben op de plekken waar we geweest zijn.

Vanuit Nederland zal ik meer vertellen over de afgelopen twee weken. Nu ga ik heerlijk genieten van alle luxe en een warme douch!
Tot in Nederland allemaal!

Dit wordt misschien wel mijn laatste verhaal vanuit Uganda. Maandag 21:00 uur lokale tijd komt het team aan op Entebbe airport Uganda, dat is 19:00 uur in Nederland.
Ze zullen vrijdagavond de 19de weer vertrekken naar Holland, drie dagen eerder dan ik. Alle voorbereidingen zijn zo goed als klaar en ik heb onwijs zin in de komende twee weken, wat eigenlijk toch wel het hoogtepunt is van mijn lange verblijf hier.
Voor de mensen die het nog niet wisten, bijna twee weken lang komen er 15 jongeren van AIA om hier te knallen . Het team bestaat uit Wouter en mij als STINTers (Short Turn International), een filmteam, twee teamleiders, twee verplegers en negen teamleden. We zullen de eerste week meedraaien in kinderkamp van Sportfriends Uganda, de organisatie waar ik nu bijna drie maanden voor gewerkt heb en er zullen zo’n 240 kinderen komen. En de tweede week zullen we veel outreaches en clinics geven.
Omdat deze twee weken super vol zullen zijn denk ik dat geen tijd zal vinden om een update te schrijven, maar ik beloof dat deze er komt, waarschijnlijk vanuit het koude Nederland.

Vrijdagavond was het Sinterklaas avond in Nederland, en mijn zus had een kaartje gestuurd met pepernoten. Hoe ze het doet weet ik niet, maar het kaartje kwam precies op 5 december laat in de middag in mijn handen terecht alsof het zo had moeten zijn. Dat is echt knap als je na gaat dat het onzeker is hoe lang de post onderweg is en omdat het ook onzeker is wanneer en hoe vaak per week mijn contactpersoon zijn post checkt. Maar het was dus precies op de dag, dus ik heb toch nog een beetje Sinterklaas gevierd en deze zwarte pieten op de foto hebben voor het eerst in hun leven een pepernoot geproefd.

Bid voor de komende weken…

Toch wel een memorabele dag vandaag. Over 21 dagen zit ik in het vliegtuig naar huis. Wat gaat de tijd toch snel en wat gaan er nog mooie dingen gebeuren in drie weken tijd. Ook nog maar een paar weken voordat de kerst begint, vandaar deze foto!
Deze week zal ik weer druk zijn met de laatste puntjes op de spreekwoordelijke i te zetten om een geweldig project te gaan beleven. Met 17 Nederlanders zullen we 10 dagen lang gaan knallen en Gods liefde mogen delen met alles en iedereen om ons heen.

De afgelopen week was bizar, maar wel leuk! Mijn reisgenoot had één of andere infectie opgelopen en is uit voorzorg twee dagen in een kliniek opgenomen geweest. Het was een combinatie van malaria en een infectie, dus hij was erg ziek en zwak de hele week. Ik heb hem af en toe is opgezocht en boodschapjes voor hem gedaan. Toen hij in de kliniek lag ging het al een stuk beter met hem. Nu is hij alweer helemaal beter en hard aan het werk. Weer een ervaring rijker in Afrika!
Zaterdag in de ochtend een nieuw project bezocht in de sloppenwijken van Kampala. Het was gaaf om wat te delen met de kids. Zondag heb ik heerlijk genoten van een privé strandje ergens aan het Lake Victoria. Heerlijk om een dag te relaxen en even alleen te zijn, na een drukke maar goede week.

Vrijdag avond, Kampala city, 25 euro armer zonder het maar aan iets te hebben uitgegeven. Ik ben beroofd. Een opgezet verhaal waar ik met beide benen ben ingetrapt. We zouden met z’n drieën iets gaan eten in de stad. Ik was op het kantoor geweest, druk bezig met de voorbereidingen voor het team en ik was op weg naar de afgesproken plek. Het was tegen 19:30 uur en het was onwijs druk. Dus dan maar een boda-boda, deze zijn wel iets duurder, maar stukken behendiger. Omdat het overal vast stond (zelfs voor de brommers) ging ik verder lopen. Ik liep door de stad toen ik een pakketje zag liggen. Toen begon het hele theater van de twee mannen.
In het pakketje zou zogenaamd geld zitten. De ene meneer pakte het op en betrok mij in het verhaal. De andere kwam precies aan ons vragen of we zijn pakketje gevonden hadden, de man zei dat de van niks wisten. Ik wilde niet aan deze leugen meedoen dus wilde mijn weg vervolgen na een kleine woordenwisseling. De kleine man kwam achter me aan en had het pakketje met zogenaamd veel geld in zijn hand. Hij zei dat hij achtervolgt werd door de andere meneer en dat hij probeerde om hem te overvallen. Hij gaf het pakketje aan mij omdat dat zogenaamd veilig was. Ik wilde hem wel helpen en zei dat hij maar met mij mee moest lopen naar de plek waar ik heen moest en dan zouden we wel een oplossing vinden. Uiteindelijk bijna bij de plek aangekomen zei hij dat hij wel met de man af zou handelen. Ik had niet veel bij me behalve mijn portemonnee, vraag niet waarom, maar ik had mijn portemonnee in mijn hand. Ik dacht dat dat veiliger zou zijn. Hij griste hem uit mijn hand en zei dat hij die wel bewaarde. Toen voelde ik nattigheid en pakte mijn portemonnee snel terug, maar in die tijd had hij er snel wat geld uitgehaald. Toen ik verder liep en de mannen verder gingen met hun theaterstuk checkte ik het pakketje wat gewoon papier was. Ik liep snel terug naar de plaatst waar de mannen waren, maar deze hadden de buit al binnen en waren verdwenen. Het was zeer frustrerend om te denken dat je iemand helpt en dat je diegenen vertrouwt en dan zo hard belazerd te worden. Maar ik heb er wel weer van geleerd, hoe hard het ook is, er zijn weinig mensen die je kunt vertrouwen. God zij dank was het maar wat geld dat ze gestolen hebben en niet mijn hele portemonnee. Een heel avontuur op een gewone vrijdag avond.

Dit weekend was onze Amerikaanse vriendin op bezoek die we ontmoet hadden in Gulu. Ze zou zondag terug naar Amerika vliegen en omdat wij dicht bij het vliegveld wonen bleef ze bij ons. Toen we haar naar het vliegveld gebracht hadden, was dat wel even zuur. Als ik vliegtuigen zie moet ik wel een beetje aan thuis denken en verlang ik toch ook stiekem weer naar de kou en alle andere dingen die eigenlijk heel gewoon zijn, maar die ik nu toch wel mis.
Maar ik kom snel terug!

Deze keer komt mijn verhaal vanuit een schooltje in Bukumansibi. Het dorp wat letterlijk betekent; ‘daar waar het geld eindigd.’ Waar ze deze spreuk vandaan halen weet ik niet want er valt hier niet veel uit te geven.
Ik heb hier een project bezocht van een vriendin die ik ken vanuit Nederland. Ze is hier voor een aantal maanden bezig met een project op een school.Zij zit hier samen met 4 andere Nederlanders en een Belg, erg gezellig dus. Het zijn allemaal niet christenen en dat was voor mij echt weer even wennen. Klinkt misschien raar, maar als je een twee maanden alleen maar met christenen optrekt dan is het even schakelen wanneer mensen anders denken dan jij. Maar het was heerlijk om met Nederlanders op te trekken en eigenlijk doet het me wel meer naar thuis verlangen.

De weg van de slaapplaats naar school deden we op de fiets, z'on 50 minuten, maar weet je hoe zwaar dit is als je een fiets hebt die Pietje Bell ook gehad moet hebben. Zonder versnellingen en oer ouderwets. En aangezien de wegen echt slecht zijn en heuvelachtig was het best af zien voor mij, maar ik heb het overleeft. Het was ook wel weer genieten om te fietsen door het mooie landschap. Zaterdag avond hadden ze een bbq georganiseerd dus ik kwam op het goede moment. Dit om alle leraren te bedanken voor het afgelopen jaar. Hier gaat de zomer beginnen en hebben de scholen vakantie. Dus de examens zijn hier nu in volle gang.

Omdat ik mij onder Nederlanders bevond de afgelopen dagen hoorde ik dat de Sint weer in ons land is! Ik vroeg me af wat de mensen hier van Sinterklaas zouden vinden. Het schijnt dat de Nederlandse ambasade in Kampala op 5 december een Sint en een paar pieten heeft geimporteerd. Mijn planning is om op de Ssesse eilanden te zitten op Sinterklaas avond, dus ik zal er weinig van meekrijgen.

De afgelopen week was ik een beetje ziek geweest en het herstel ging langzamer dan de vorige keer. Ik zit nu nog met keelpijn en slik strepsils, maar ben al weer aardig hersteld. Nu kan ik mij optimaal gaan voorbereiden op de komende maand.

‘’We have suffered enough,
We have cried enough,
Lord deliver us!’’

Dit was het gebed dat de pastor uitsprak in het begin van de dienst. Welkom in Gulu,
de stad met een verhaal.

Dit weekend zijn we naar Gulu geweest. Een reis van 6 uur naar het Noorden van Uganda met een bus die veel te klein is voor lange mensen over een weg vol gaten en drempels. Uiteindelijk aangekomen werden we verwelkomt door een muzungu. Het was een meisje uit Amerika die een maand meedraait met Sportfriends Gulu. Het was leuk om andere muzungus te ontmoeten die hetzelfde doel hebben. Zendeling in Afrika.
We sliepen in een soort van gasthuis waar we de mensen daar hielpen met praktisch werk zoals, houthakken, boomstammen sjouwen, stenen verbrijzelen en planten poten.

Zondag gingen we naar een klein kerkje waar mijn hart geraakt werd. Tijdens de aanbidding was er zo’n intense blijdschap. Mensen die echt stonden te dansen en te springen! Het was een intense vreugde die ik serieus nog niet eerder zo ervaren heb. Het is zo onvoorstelbaar om te weten wat deze mensen hebben moeten doorstaan en dan zo’n intense vreugde en blijdschap ervaren! Dat brak mijn hart en nog steeds, dat God innerlijke vreugde en blijdschap geeft in gebieden waar zo veel ellende is (geweest). God laat Zijn kinderen nooit los.

Ik sprak een jongen van 18 jaar waarvan twee jaar geleden zijn vader is doodgeschoten. Hij was aan het werk was als boer op het land. Hij liep s,avonds van zijn werk naar huis en werd neergeschoten door het leger omdat ze dachten dat hij een rebel was.
De jongen vertelde dat hij bang was dat de rebellen terug zouden komen. De meeste rebellen zijn nu actief in Kongo en komen vroeg of laat weer terug.
Later op de middag kwamen we aan op een plek waar een 10tal hutjes stonden. Ik heb hier tot nu toe de meest primitieve leefomstandigheden gezien. We mochten wat delen en bidden voor de mensen. We bezochten de hutjes en een moeder vertelde dat haar man haar verlaten had en dat één van haar kinderen mee was genomen door de rebellen als kindsoldaat, en ze heeft geen idee waar haar kind is en of hij nog leeft.
Bijna iedereen heeft wel een traumatisch verhaal, maar de christenen hier wandelen in geloof. Ze zien misschien geen vrede, maar ervaren het diep van binnen wel.

Maandag middag zijn we vertrokken en hebben we een jeep gevonden die ons voor dezelfde prijs naar Kampala wilde brengen. Daar hoefden we dus niet lang over na te denken.Onderweg zagen we pas een stukje meer van hoe mooi het land eigenlijk is.
Deze week druk met de voorbereidingen voor het team! Want over vier weken komen ze al en over zes weken kom ik al weer naar huis. Men wat gaat de tijd toch snel!

Vandaag is de dag dat de verkiezingen in de USA plaats vinden en dat PSV uit speelt tegen Marseille. Dingen die eigenlijk niet zo belangrijk zijn in tegenstelling met wat voor mooie dingen ik mee maak hier, maar ik ga het stiekem toch wel volgen.
Veel Afrikanen denken overigens dat als Barack Obama de verkiezingen wint dat het dan automatisch beter zal gaan met Afrika, omdat zijn vader een Keniaan is.
Ik (en vele met mij) heb hier mijn twijfels over omdat hij toch vooral druk zal zijn met Amerika, maar wie weet, genoeg politiek gezwets voor nu.

Afgelopen weekend zijn we met twee Afrikaanse vrienden naar Mirire vertrokken. Een naam die bijna niet uit te spreken valt. Eerlijk gezegd zag ik er een beetje tegen op omdat luxe toch wel fijn is. Maar ik wilde de uitdaging aangaan. Ik dacht de dag ervoor nog toen we op weg waren naar de weeskindjes, hoe het zou zijn om een weekend te leven als de mensen hier. Ver weg van de grote stad, tussen de slangen en zonder water en elektriciteit.
Het voelde voor ons als kamperen met onze tentjes, maar voor deze mensen is dit altijd zo. Water halen op 2 km afstand, huisjes van klei en je eigen eten verbouwen.
Er stond één huisje waar 3 kindjes in een bed slapen tussen de kippen. De konijnen lopen los rond in het huis en een moeder sliep er op de grond. Is dit armoede of is dit anders leven? Wij zullen zeggen, dit is armoede, maar ze hebben elke dag genoeg eten, en als je ze in de stad zou zetten zouden ze geen idee hebben hoe ze moeten overleven. Ze weten niet beter, voor ons is het armoede, voor deze mensen is het gewoon.

Nadat Adam en Eva van de vrucht hebben gegeten zegt God in Genesis 3:19a; 'Tot de dag van je dood zul je zweten en het land bewerken om te kunnen leven.' Voor ons is dit misschien niet zo letterlijk, maar voor de mensen hier is dit wel keiharde waarheid. De hele dag zijn ze bezig om hun eigen eten te planten, te oogsten, te bereiden en te eten. En als er dan gasten komen halen ze helemaal alles uit de kast om die te voorzien van eten,zelfs konijn op zondag (sorry voor de mensen die mijn kippen verhaal niet konden waarderen, deze keer was het een konijn, maar niet door mij persoonlijk en zal je de foto,s besparen).
Aan één ding dus geen gebrek het afgelopen weekend…
De kerk had ook hun eigen voetbalteam, ze speelde in een soort van competitie tegen de andere dorpjes in de omgeving. Als soort van symbool hebben we ze een bal mogen overhandigen, om ze te bemoedigen met het werk wat ze doen. Tijdens de wedstrijden kwam het hele dorp kijken! Erg bijzonder en leuk om mee te maken, maar deze jongens zijn toch iets te goed voor mij.

Dit weekend zullen we naar Gulu gaan! Meer daar over volgende week.
Nogmaals onwijs bedankt voor alle berichten en bemoedigen en gebed! Doet me echt goed!

May God Bless America!

Kinderen zijn mooi

Hij kent mijn naam,

Hij weet zelfs wat ik denk.

Hij ziet mijn stil verdriet ,

en hoort mij als ik roep.

Afgelopen zondag zijn we naar een klein dorpje gegaan zo’n 90 km van Kampala. Het was een hele lange dag, maar misschien wel één van de mooiste zondagen van mijn leven tot nu toe.Patrick, één van de sportcoaches van Sportfriends Uganda, nam ons mee naar zijn dorp waar hij opgegroeid is. We reden op een boda-boda (taxibrommer) over zanderige wegen en door een prachtig heuvelachtig landschap ver weg van de drukke stad. Onderweg zagen we kleine huisjes van klei met kindjes die aan het spelen waren. Het raakte mijn hart dat God al dezen mensen kent en zelfs elk verdriet, elke gedachte. Hoe groot is God?!!

Even later mocht ik deze gedachten ook delen met de mensen in het kerkje, dat God overal ter wereld alle mensen kent en dat het voor ons echt een zegen is om bij deze mensen te mogen zijn. Dat deze mensen misschien materieel arm zijn, maar geestelijk onwijs rijk!Na de dienst gaven de mensen geld aan ons als gift en één mevrouw haalde een kip van huis en gaf die aan ons. Het was echt een wrang gevoel om giften aan te nemen van mensen die al bijna niks hebben.
Maar weigeren kun je het niet want dat is uiterts onbeleefd.


Na de dienst zijn we naar een soort van sportvereniging gegaan waar we de eerste bezoekers waren buitenOeganda die de club ooit heef t gehad. We werden dan ook onthaald als helden. We kregen een speech over hoe dankbaar ze waren met onze komst. Daar zit je dan in het midden en om ons heen in een kring zaten alle mensen van de club die je echt aankeken alsof we beroemd waren. Een beetje ongemakkelijk gevoel, maar het hoort bij de cultuur. Het eten wat we kregen was niet heel lekker, maar heb het uiteindelijk wel opgegeten. Laten staan is namelijk ook uiterst onbeleefd.

Na de lunch gaf Wouter een soort van sportleiderschaps-training en mocht ik met de jeugd sporten en wat vertellen. We kregen van de vereniging nog twee kippen en twee trossen matoké bananen. Die hebben we terug gekomen in Kampala ook weer weg gegeven aan de mensen hier.

Zaterdag morgen heb ik voor het eerst in mijn leven een kip vemoord. Het was een bijzondere ervaring maar ontzettend ranzig om te doen.
Hier is het heel normaal om een levende kip te kopen en te slachten in je achtertuin. Richard legde ons met alle plezier haarfijn uit hoe je een kip slacht met zo min mogelijk bloedspetters. Eigenlijk zou ik dit van mijn eigen pa moeten leren, maar ik denk dat moeders er niet zo blij mee is als dit in de achtertuin gebeurd! Maar het is wel een echte ‘Try before you die’ ervaring!

De volgende beelden kunnen schokkend zijn.

Terwijl ik aan het schrijven bent komt de regen met bakken uit de lucht en de stroom is uitgevallen dus ik zit bijna in het donker , maar de batterij van mijn laptop is nog vol dus mijn verhaal gaat verder. Ik probeer al een paar dagen mijn was te laten drogen en normaal gaat dit prima, maar niet in het regenseizoen. Op zich heb ik niks te klagen want in Nederland regent het veel langer en vaker, maar het grote verschil is dat hier de meeste wegen van zand zijn en wanneer het regent wordt dat dus modder. De afgelopen week was ik alleen want mijn reisgenoot is voor een paar dagen naar Rwanda om daar dingen voor te bereiden voor de zomer van 2009 voor een nieuw project van AIA.

Waarom heb ik wat ik heb en heeft een ander niks. Die gedachte hebben mij de afgelopen week bezig gehouden. Ik heb al is eerder over de armoede vertelt hier, maar de afgelopen week kwam het echt dichtbij en ik wil jou hierin mee nemen. Waarom? Omdat het mij ontzettend dankbaar maakt en ik hoop dat als je mijn verhaal leest dat je beseft dat het niet gewoon is dat wij zoveel hebben. Ik ontmoette Lawrence, en het leven van deze jongen raakte mij omdat hij een jongen is zoals ik. Hij is 20 jaar, is christen, studeert, heeft geen ouders, woont op zichzelf en verdient als hij geluk heeft een beetje geld met verven. Ik heb hem ontmoet in een internetcafé en na een paar keer wat gepraat te hebben nodigde hij mij uit bij hem thuis. De volgende dag was ik op weg naar huis en ik kwam hem tegen. Ik had eigenlijk niet zo´n zin om met hem mee te gaan want ik was moe had honger en wilde naar huis.Ik had het hem belooft dus ben uiteindelijk maar met hem mee gegaan. Het was echt een arme buurt. Kinderen waren aan het spelen met een zelfgemaakte bal en moeders zaten voor hun huis hun baby,s te voeden. Zijn huis is net zo groot als de helft van onze schuur en ziet er overigens ook hetzelfde uit. Er staat een eenpersoonsbed waar ze met z´n tweeën in slapen, voor het bed hangt een gordijn om nog enigszins een scheiding aan te kunnen brengen. In de ruimte die over is staat 1 stoel en een twee pannen. Aan de muur hangen kleren aan klerenhangers. Ik doe mijn schoenen uit en loop achter hem aan naar binnen. Het is tegen zessen en het begint al een beetje te schemeren. In de kamer is het echter nog donkerder want het enige raam waar nog wat licht door zou kunnen komen is bedekt met een gordijn om de muggen buiten te houden.Hij steekt een kaars aan en we praten wat. Ik vraag me ondertussen af waarom hij geen licht aan doet, even later vertelt hij dat ze daar geen geld voor hebben want dat kost ze 8 euro meer per maand en dat hebben ze niet. Ze huren het huisje voor 21 euro per maand en ook dat is soms moeilijk om bij elkaar te sprokkelen voor één maand. Ze hebben daarom ook een schuld van 45 euro. Ik heb samen met hem gegeten en hem wat geld gegeven. Ook heb ik samen met hem mogen bidden.

Toen ik thuis was en over de hele situatie nadacht vroeg ik mijzelf echt af waarom ik zo rijk ben en hij zo arm, terwijl ik niks beter ben dan hem. Zo veel dingen om dankbaar voor te zijn! Het is niet normaal om alles te hebben, het is een dikke vette zegen! En waarom? IK kan het je niet vertellen, maar één ding weet ik wel, ik ben God onwijs dankbaar voor alles wat ik heb en mag die gene helpen die niks of weinig hebben.

Verder een rustige, goede, regenachtige week achter de rug. Foto,s van de laatste sportoutreaches.

Eén maand voorbij alweer. Ik ben nog nooit zo lang van huis geweest, maar het voelt goed! Eerlijk gezegd heb ik nog geen last van heimwee gehad! Af en toe verlang ik wel is naar een warme douche, een goede kop koffie, super snel internet of een bord boerenkool, maar ja ik kan
best nog wel een tijdje zonder. Ik zal ook wel moeten.
Deze week bestond uit ziek zijn, herstel van het ziek zijn, voorbereidingen treffen voor het team in december, sport-outreach op zaterdag en genieten en tot rust komen op zondag.

de sport outreach was echt tof! Het was echt een bijzondere locatie. Een sportveldje tussen de sloppenwijken en loslopende geiten.
We hebben gesport met de kinderen, gevoetbald en uiteraard het evangelie gedeeld. Het waren echt bijzondere jongens en ik heb echt genoten om met ze te praten en met ze te mogen sporten.
Wat een voorrecht om hier te zijn joh! Echt bijzonder!

Gister middag after the church ben ik met Joseph (een Afrikaanse vriend) naar de voetbalwedstrijd gegaan van Uganda tegen Benin. Ik wist dat hij van voetbal hield en heb hem uitgenodigd om naar de wedstrijd te gaan. Hij had de dag van zijn leven, maar ik ook!
Het was een oud stadion met militairen als stewards, en een geweer dat bijna langer is als mijn benen. Het is wel echt wat anders dan een kwalificatie wedstrijd van Nederland omdat Oeganda zich nooit plaatst voor een WK. Dit zijn dus de enige wedstrijden waar het Oegandeze volk zich uit kan leven.
En dat gebeurde dus ook volledig! Wat een sfeer makers! We wonnen uit eindelijk met 2-1 maar het was niet genoeg (correctie; Ze wonnen met 2-1). Oeganda heeft zich ook deze keer niet geplaatst voor het komende WK in Zuid-Afrika.

Zondagmorgen in de kerk sprak een pastor, Abedi Bwanika die ook betrokken is in de Oegandeze politiek. Hij had echt een goede en duidelijke visie over Oost-Afrika en Oeganda. Hij zei o.a. dat het probleem van Oost-Afrika en Oeganda is dat ze kijken naar de dingen die ze niet hebben (en dat is geld) i.p.v. te kijken naar de dingen die ze wel hebben. En met die middelen te bouwen aan een toekomst en 'beter leven'.
Hij sprak echt over goede dingen en is een positief christen.
Mijn gebed is echt dat deze man invloed mag hebben in de politiek hier. Zijn droom is om president van Oeganda te worden.
Wat is er voor God onmogelijk.
Bid u/jij mee?!

Hier zit ik dan in mijn bed, was een beetje ziek vandaag (06-10-08), waarschijnlijk van het rare eten hier. Terrence en Richard waarschuwen ons elke dag voor eten, waar je het koopt etc. maarja ziek worden we allemaal wel is. Aan het eten valt hier toch moeilijk te wennen.
Sommige van jullie vragen zich af wat ik hier zoal eet. Nou vaak kun je kiezen tussen local food of westers eten. Het westers eten is gewoon patat met kip of hamburger of heel westers pizza. Vaak ook westerse prijzen.

Maar om iedere dag patat of pizza te eten is ook niet echt gezond. Het lokale eten is overigens ook niet heel gezond, maar wel goedkoop. Bijvoorbeeld gestampte groene bananen. (soort aardappelpuree maar dan anders) Ik heb gelukkig een Afrikaan gevonden die daar ook geen fan van is, maar het vult goed. Verder eten ze veel rijst, soms koud, en zoete aardappelen en chapatis dat is een soort pannenkoek maar dan een beetje andere smaak maar als je er suiker op doet smaakt het net naar een stugge pannenkoek! Dus dat doen we vaak. Vlees is of beef, of chicken! En dan vaak in soepachtig iets apart bij geserveerd. Maar goed ik overleef het wel:) Tot zo ver het etensverhaal! Er zijn belangrijkere dingen dan eten.

Afgelopen zaterdag mijn eerste outreach gegeven. We hebben het natuurlijk al vaker gedaan maar deze keer mocht ik iets vertellen en dat is best lastig in het Engels, maar wel tof om te doen! Het was een andere plek dan de vorige weken. Ik heb voor het eerst in mijn leven gevoetbald met Afrikanen! En als ik meer conditie had gehad was ik net zo goed geweest, alleen waren zij 6 jaar jonger ongeveer!


Zondag zijn we niet naar de kerk gegaan, maar zijn we meegegaan met Frank (zie picture beneden) Frank is 24 en gaat elke zondag naar ‘boarding’ scholen (24 per dag, 7 dagen per week scholen) om daar te preken. We zijn met Frank meegegaan en mochten ook nog iets vertellen.Het was enorm bijzonder om te zien dat tientallen studenten aandachtig luisteren naar de teacher die preekt. Even later gingen we nog naar een iets kleinere school waar we de hele dienst bij woonde. Zingende en swingende Afrikanen met alleen twee trommels als begeleiding! Men wat een sound! Wij mochten nog iets vertellen over o.a. hoe anders het er in ons land aan toe gaat.
Speciaal voor Ruben, alleen foto,s van mijzelf!:)

Ik zit hier nu drie weken en begin al aardig te wennen aan het land! Ik zat laatst weer in een volgepropte taxibusje (die in Nederland overigens allang niet meer door de APK komen) en staarde wat naar buiten.Ik merkte ineens dat ik ver in gedachten verzonken was en niet meer vol verwondering naar het rare verkeer zat te kijken. Hoe snel kun je ergens aan wennen. Natuurlijk ben ik niet aan alles gewent en blijf ik iedere dag nieuwe indrukken op doen, maar over het algemeen kom ik aardig in het Afrikaanse ritme hier.
Waar maar moeilijk aan te wennen valt is de armoede in dit land. Het is zo anders dan in Nederland, aan de ene kant weet je dat je het niet moet vergelijken maar vaak doe je het toch. Ik had gister een gesprek met Joseph die met zijn moeder en drie zussen leeft in een te klein huisje. Zijn vader leeft niet meer en heeft hij ook nauwelijks gekend. Hij is de enige die naar school gaat omdat iemand anders zijn school betaald. Ik vroeg hem wat zijn droom was, en hij vertelde dat hij geld wilde hebben om zo al zijn dromen te kunnen verwezenlijken.Geld moet je niet je focus zijn in je leven, en dat lukt aardig als je geld hebt. Maar wat nu als je helemaal niks hebt?! Dan is het knap lastig om je focus niet op geld te leggen, want geld is overleven.Worstelingen die ik hier mee maak en met jullie wilde delen.



<-Taxipark waar 1 van deze busjes dan naar jou gebied rijd, weet die maar te vinden! Maar zoals gezegd, alles went.

Overigens gaat alles verder goed hier, ik geniet elke dag! Afgelopen week die Nederlandse mevrouw bezocht van de kerk waar ik vorige over vertelde. Ze werkte samen met een team wat voorlichtingen gaf over HIV, malaria en schoon drinkwater en ze deelden medicijnen uit. Iedere keer dat ze medicijnen uit deelde aan de persoon bad ze voor diegene. Super mooi om te zien dat God overal mensen inzet voor Zijn koninkrijk!



<-Voorlichting HIV

We zijn verhuisd! Gister zijn we overgegaan van een motel naar een gehuurd huisje. Voor de eerste keer in mijn leven dat ik op kamers ga en dat nog wel in Oeganda. Best speciaal, het is een piepklein huisje met twee kamertjes en een toilet! Het uitzicht is hier wel nog mooier dan op ons vorige plekje en daar was het al best bijzonder. Het is heerlijk om tussen de mensen te wonen hier. Het voelt nu echt een beetje of we er meer bij horen, maar we blijven anders vanwege onze kleur natuurlijk. Vanmorgen zijn we weer naar de mega grote kerk geweest waar er nog een andere blanke mevrouw aanwezig was. En als je blank bent in een bruine wereld, dan maak je even gauw een praatje. Deze mevrouw bleek uit Vlissingen te komen en kon een beetje Nederlands, ze woont nu al jaren in Amerika. Contacten maken we hier zo veel en zo gauw, dat is echt wel bijzonder!

Vrijdag hoorde we dat in Kampala een groot concert werd gegeven, en de pastor van de Hillsong Church in Australië sprak daar. Het was echt gaaf om duizenden Afrikanen God te zien aanbidden in de open lucht midden in de hoofdstad! Geen grote zendingsverhalen dit keer, maar gewoon genieten van de kleine dingen. Ik wil jullie bij deze bedanken voor alle lieve berichtjes die ik krijg! Echt tof om te zien dat iedereen zo meeleeft en meebid! Thx!



<-Ons nieuwe huisje (hier zie je er 4 tegelijk he! Zo groot is het niet:)








Ons toilet/badkamer

Ik heb de afgelopen dagen echt zo veel gezien en beleeft, het is echt bijzonder om meegenomen te worden in de cultuur en wereld waar je normaal nooit komt. Ook door te helpen in voor mij kleine dingen kun je echt van grote waarde zijn voor andere mensen. Op het terrein van het ministry waar we zaten waren twee vrouwen aan het werk. Ze waren bezig om de grond om te spitten. In Nederland zie je vrouwen dit nooit doen, maar hier is het normaal, het is te simpel werk om door mannen te laten doen, en of het fysiek zwaar is of niet, dat maakt geen verschil.De vrouwen waren bijzonder verrast dat een blanke 'zendeling' hun kwam helpen met zulk praktisch werk. Ze hadden dat nog nooit gezien. Ze waren zo dankbaar dat ik ze wilde helpen. Ze stopten gelukkig al snel omdat het anders te warm werd, maar dat vond ik niet heel erg, want het was best zwaar werk!


Een muziekdocent nam mij mee naar zijn lokaal waar ik bekent werd gemaakt met de traditionele dans en muziek van Oeganda. Het was erg tof om te zien en te doen.
Gister zijn we naar een klein dorpje geweest. Richard en Terrece hebben hier grond gekocht en een kerk gebouwd. De grond die ze gekocht hebben gebruiken ze voor landbouw, zodat de mensen daar hun eigen voedsel kunnen verbouwen.Het was erg indrukwekkend om door de Afrikaanse bossen te rijden waar je af en toe een huisje van klei ziet staan en waar de kindjes kilometers lopen om van school naar huis te gaan. Ik vond het ontzettend tof om te zien dat God juist mensen gebruikt zoals Richard en Terrence om ook op plaatsen die bijna onbereikbaar zijn juist daar de mensen te bereiken!
Voordat we naar het dorpje gingen zijn we eerst nog naar een kinderdagverblijf gegaan waar moeders voor ze naar de markt gingen om daar spullen te verkopen hun kinderen konden brengen. Voordat dat kinderdagverblijf er was namen moeders hun kinderen mee naar de markt waar ze ergens neergezet werden of ze lieten ze thuis vastgebonden zitten. Nu is er mogelijkheid voor de moeders om geld te verdienen om hun kinderen te voeden en hun goed onderdak te geven. En wat een mooie kindjes, sommige die gelijk je hand bekijken omdat het een andere kleur heeft dan hun eigen handjes, andere kindjes vinden die grote witte mannen maar eng. Maar dank God dat er mensen zijn die zich inzetten voor de nood in deze wereld en de kinderen de liefde van Jezus laten zien!




Ik heb nog veel meer mooie, ontroerende dingen meegemaakt, maar het is te veel om allemaal op te schrijven. Ik probeer je een beetje mee te nemen in mijn belevenissen, maar uiteindelijk is dat slechts een schim van hoe het hier in werkelijk is.

We zijn hier nu bijna één week en elke dag integreren we een stukje meer. Richard en Terrece hebben ons een stukje van de stad, en de cultuur laten zien. Gister was het een erg warme en mooie dag en hebben we het centrum van Kampala bezocht, vanmorgen werden we gewekt door storm en regen en de rest van de dag zon en warm!

Ik zit nu in een internetcafé en het internet is hier zeldzaam en erg langzaam, dus het kost veel moeite om online te zijn.
Gistermiddag hebben we onze eerste sportministry gegeven. We hebben gevoetbald, en tussendoor konden we vertellen over Jezus en hebben we een stukje drama gedaan.
Vanaf volgende week begint ons werk echt, we gaan dan o.a. verschillende weeshuizen bezoeken om te sporten en het evangelie te delen.
We verblijven nu nog een motel waar erg goed voor ons gezorgd wordt, maar omdat een appartement huren goedkoper is gaan we vanaf eind volgende week in een gehuurd huis wonen. Het is iets minder veilig, maar wel goedkoper. Bid alsjeblieft voor bescherming!