‘’We have suffered enough,
We have cried enough,
Lord deliver us!’’

Dit was het gebed dat de pastor uitsprak in het begin van de dienst. Welkom in Gulu,
de stad met een verhaal.

Dit weekend zijn we naar Gulu geweest. Een reis van 6 uur naar het Noorden van Uganda met een bus die veel te klein is voor lange mensen over een weg vol gaten en drempels. Uiteindelijk aangekomen werden we verwelkomt door een muzungu. Het was een meisje uit Amerika die een maand meedraait met Sportfriends Gulu. Het was leuk om andere muzungus te ontmoeten die hetzelfde doel hebben. Zendeling in Afrika.
We sliepen in een soort van gasthuis waar we de mensen daar hielpen met praktisch werk zoals, houthakken, boomstammen sjouwen, stenen verbrijzelen en planten poten.

Zondag gingen we naar een klein kerkje waar mijn hart geraakt werd. Tijdens de aanbidding was er zo’n intense blijdschap. Mensen die echt stonden te dansen en te springen! Het was een intense vreugde die ik serieus nog niet eerder zo ervaren heb. Het is zo onvoorstelbaar om te weten wat deze mensen hebben moeten doorstaan en dan zo’n intense vreugde en blijdschap ervaren! Dat brak mijn hart en nog steeds, dat God innerlijke vreugde en blijdschap geeft in gebieden waar zo veel ellende is (geweest). God laat Zijn kinderen nooit los.

Ik sprak een jongen van 18 jaar waarvan twee jaar geleden zijn vader is doodgeschoten. Hij was aan het werk was als boer op het land. Hij liep s,avonds van zijn werk naar huis en werd neergeschoten door het leger omdat ze dachten dat hij een rebel was.
De jongen vertelde dat hij bang was dat de rebellen terug zouden komen. De meeste rebellen zijn nu actief in Kongo en komen vroeg of laat weer terug.
Later op de middag kwamen we aan op een plek waar een 10tal hutjes stonden. Ik heb hier tot nu toe de meest primitieve leefomstandigheden gezien. We mochten wat delen en bidden voor de mensen. We bezochten de hutjes en een moeder vertelde dat haar man haar verlaten had en dat één van haar kinderen mee was genomen door de rebellen als kindsoldaat, en ze heeft geen idee waar haar kind is en of hij nog leeft.
Bijna iedereen heeft wel een traumatisch verhaal, maar de christenen hier wandelen in geloof. Ze zien misschien geen vrede, maar ervaren het diep van binnen wel.

Maandag middag zijn we vertrokken en hebben we een jeep gevonden die ons voor dezelfde prijs naar Kampala wilde brengen. Daar hoefden we dus niet lang over na te denken.Onderweg zagen we pas een stukje meer van hoe mooi het land eigenlijk is.
Deze week druk met de voorbereidingen voor het team! Want over vier weken komen ze al en over zes weken kom ik al weer naar huis. Men wat gaat de tijd toch snel!