Vandaag is de dag dat de verkiezingen in de USA plaats vinden en dat PSV uit speelt tegen Marseille. Dingen die eigenlijk niet zo belangrijk zijn in tegenstelling met wat voor mooie dingen ik mee maak hier, maar ik ga het stiekem toch wel volgen.
Veel Afrikanen denken overigens dat als Barack Obama de verkiezingen wint dat het dan automatisch beter zal gaan met Afrika, omdat zijn vader een Keniaan is.
Ik (en vele met mij) heb hier mijn twijfels over omdat hij toch vooral druk zal zijn met Amerika, maar wie weet, genoeg politiek gezwets voor nu.

Afgelopen weekend zijn we met twee Afrikaanse vrienden naar Mirire vertrokken. Een naam die bijna niet uit te spreken valt. Eerlijk gezegd zag ik er een beetje tegen op omdat luxe toch wel fijn is. Maar ik wilde de uitdaging aangaan. Ik dacht de dag ervoor nog toen we op weg waren naar de weeskindjes, hoe het zou zijn om een weekend te leven als de mensen hier. Ver weg van de grote stad, tussen de slangen en zonder water en elektriciteit.
Het voelde voor ons als kamperen met onze tentjes, maar voor deze mensen is dit altijd zo. Water halen op 2 km afstand, huisjes van klei en je eigen eten verbouwen.
Er stond één huisje waar 3 kindjes in een bed slapen tussen de kippen. De konijnen lopen los rond in het huis en een moeder sliep er op de grond. Is dit armoede of is dit anders leven? Wij zullen zeggen, dit is armoede, maar ze hebben elke dag genoeg eten, en als je ze in de stad zou zetten zouden ze geen idee hebben hoe ze moeten overleven. Ze weten niet beter, voor ons is het armoede, voor deze mensen is het gewoon.

Nadat Adam en Eva van de vrucht hebben gegeten zegt God in Genesis 3:19a; 'Tot de dag van je dood zul je zweten en het land bewerken om te kunnen leven.' Voor ons is dit misschien niet zo letterlijk, maar voor de mensen hier is dit wel keiharde waarheid. De hele dag zijn ze bezig om hun eigen eten te planten, te oogsten, te bereiden en te eten. En als er dan gasten komen halen ze helemaal alles uit de kast om die te voorzien van eten,zelfs konijn op zondag (sorry voor de mensen die mijn kippen verhaal niet konden waarderen, deze keer was het een konijn, maar niet door mij persoonlijk en zal je de foto,s besparen).
Aan één ding dus geen gebrek het afgelopen weekend…
De kerk had ook hun eigen voetbalteam, ze speelde in een soort van competitie tegen de andere dorpjes in de omgeving. Als soort van symbool hebben we ze een bal mogen overhandigen, om ze te bemoedigen met het werk wat ze doen. Tijdens de wedstrijden kwam het hele dorp kijken! Erg bijzonder en leuk om mee te maken, maar deze jongens zijn toch iets te goed voor mij.

Dit weekend zullen we naar Gulu gaan! Meer daar over volgende week.
Nogmaals onwijs bedankt voor alle berichten en bemoedigen en gebed! Doet me echt goed!

May God Bless America!

Kinderen zijn mooi