-5 graden nu in Nederland en 27 graden in Uganda. Soms denk ik wel… was ik nog maar daar. Alle mooie bruine mensen, heerlijk weer, mooie vrienden gemaakt en een prachtige natuur. Maar ik ben weer thuis. Thuis in een land wat echt een andere wereld is dan Afrika. Of eigenlijk andersom.
Ik had beloofd om te vertellen hoe we het gehad hebben met het team van Athletes in Action! Dus vandaar, uit een koud Nederland mijn warme verhaal.
Maandag avond kwam het team aan. Wouter en ik haalde de witte mensen op. Ze waren echt witter dan wij, maar dat veranderde snel. Na een welkom van onze kant en een goede nacht in een motel kwamen ze de volgende morgen uitgerust en schoon aan op het kinderkamp. 270 kindjes liepen er rond en de omstandigheden waren echt primitief.
Toch was het voor de kinderen een paradijs stromend water wat velen thuis niet hebben en je geen zorgen hoeven te maken of er eten is elke dag. Wij als team waren opgedeeld in de groepjes. Elk groepje bestond uit 20 kinderen en daar had je dan je stille tijd mee en ook deed je de spellen met je groepje.
Tussendoor hebben we nog één outreach gedaan in Mukono. Ook hebben we daar onze tweede wedstrijd gespeeld. 4-6 gewonnen. Onze enige thuiswedstrijd was op het kamp. Daar wonnen we met 4-1 van Entebbe.
We hadden namelijk een team met 6 blanken en 6 bruine mensen en daarmee speelden we tegen andere teams en na elke wedstrijd gaf iemand van ons team zijn of haar getuigenis en daarnaast deden we vaak een drama act.
De tweede week bestond veel uit outreaches. Zondag zijn we naar Lukaya geweest. Een dorpje ergens midden in de rimboe waar we een kerkdienst hadden, een lunch en in de middag speelden we een wedstrijd en gaven we tegelijkertijd een medische outreach.
Maandag hadden we een rustdag wat voor de meeste van ons wel een verademing was. Dinsdag hebben we training gegeven aan AIA Uganda en veel clinics gegeven. Ook hebben we een wedstrijd gespeeld tegen het team van AIA Uganda 1-1.
Woensdag hebben we een prayerwalk door een sloppenwijk gedaan en in de middag is ons team opgesplitst en hebben we het programma van Sportfriends bezocht en clinics gegeven. En uiteraard weer iets gedeeld. Ik ben ondertussen met de verpleger naar de stad geweest om medicijnen in te slaan voor de grootste en laatste outreach.
Deze was in Matoeka. Ook een dorpje ergens in de rimboe. Van ver waren de mensen gekomen om de blanken te bezichtigen en om medische hulp te krijgen. We hadden de kerk omgebouwd tot kliniek en het hele team hielp mee. Er waren twee doktors, er was een medicijnen uitdeel post, een wachtkamer, een check-in en een gebedsteam.
De hele dag zijn we druk geweest met de zorg voor mensen en het was erg gaaf om te doen. Tegen 4 uur in de middag moesten de voetballers naar het veld om weer een wedstrijd te spelen en mocht ik mijn getuigenis geven. Matoeka – AIA Holland 0-7, onze grootste overwinning.
Vrijdag hadden we geëvalueerd en een vette afscheidsparty georganiseerd voor alle coaches van Sportfriends Uganda. En s’avonds hebben we het team weer op het vliegtuig naar huis gezet. Twee dagen later was het mijn beurt om weer naar huis te gaan.

En hier zit ik dan weer thuis.
Echt onwijs bedankt voor al jullie bemoedigingen en reacties!
Bedankt!

Daar zit ik dan weer in een hotelkamer in Nairobi. Hetzelfde ritueel als 3 maanden geleden. Alleen een ander hotel en nu alleen. Een ander verschil is dat het dit keer 1 uurtje vliegen was in plaats van een 14 uur lange busreis. Morgen kom ik terug naar Nederland maar zal een klein stukje van mijn hart hier achter lateb in Afrika!

Nog een ander verschil is dat ik hier nu zit met een honderd mooie herinneringen en onwijs veel nieuwe ervaringen. Ik ben best moe van de afgelopen weken maar het was ongelofelijk gaaf en we hebben een ongelofelijke impact mogen hebben op de plekken waar we geweest zijn.

Vanuit Nederland zal ik meer vertellen over de afgelopen twee weken. Nu ga ik heerlijk genieten van alle luxe en een warme douch!
Tot in Nederland allemaal!

Dit wordt misschien wel mijn laatste verhaal vanuit Uganda. Maandag 21:00 uur lokale tijd komt het team aan op Entebbe airport Uganda, dat is 19:00 uur in Nederland.
Ze zullen vrijdagavond de 19de weer vertrekken naar Holland, drie dagen eerder dan ik. Alle voorbereidingen zijn zo goed als klaar en ik heb onwijs zin in de komende twee weken, wat eigenlijk toch wel het hoogtepunt is van mijn lange verblijf hier.
Voor de mensen die het nog niet wisten, bijna twee weken lang komen er 15 jongeren van AIA om hier te knallen . Het team bestaat uit Wouter en mij als STINTers (Short Turn International), een filmteam, twee teamleiders, twee verplegers en negen teamleden. We zullen de eerste week meedraaien in kinderkamp van Sportfriends Uganda, de organisatie waar ik nu bijna drie maanden voor gewerkt heb en er zullen zo’n 240 kinderen komen. En de tweede week zullen we veel outreaches en clinics geven.
Omdat deze twee weken super vol zullen zijn denk ik dat geen tijd zal vinden om een update te schrijven, maar ik beloof dat deze er komt, waarschijnlijk vanuit het koude Nederland.

Vrijdagavond was het Sinterklaas avond in Nederland, en mijn zus had een kaartje gestuurd met pepernoten. Hoe ze het doet weet ik niet, maar het kaartje kwam precies op 5 december laat in de middag in mijn handen terecht alsof het zo had moeten zijn. Dat is echt knap als je na gaat dat het onzeker is hoe lang de post onderweg is en omdat het ook onzeker is wanneer en hoe vaak per week mijn contactpersoon zijn post checkt. Maar het was dus precies op de dag, dus ik heb toch nog een beetje Sinterklaas gevierd en deze zwarte pieten op de foto hebben voor het eerst in hun leven een pepernoot geproefd.

Bid voor de komende weken…

Toch wel een memorabele dag vandaag. Over 21 dagen zit ik in het vliegtuig naar huis. Wat gaat de tijd toch snel en wat gaan er nog mooie dingen gebeuren in drie weken tijd. Ook nog maar een paar weken voordat de kerst begint, vandaar deze foto!
Deze week zal ik weer druk zijn met de laatste puntjes op de spreekwoordelijke i te zetten om een geweldig project te gaan beleven. Met 17 Nederlanders zullen we 10 dagen lang gaan knallen en Gods liefde mogen delen met alles en iedereen om ons heen.

De afgelopen week was bizar, maar wel leuk! Mijn reisgenoot had één of andere infectie opgelopen en is uit voorzorg twee dagen in een kliniek opgenomen geweest. Het was een combinatie van malaria en een infectie, dus hij was erg ziek en zwak de hele week. Ik heb hem af en toe is opgezocht en boodschapjes voor hem gedaan. Toen hij in de kliniek lag ging het al een stuk beter met hem. Nu is hij alweer helemaal beter en hard aan het werk. Weer een ervaring rijker in Afrika!
Zaterdag in de ochtend een nieuw project bezocht in de sloppenwijken van Kampala. Het was gaaf om wat te delen met de kids. Zondag heb ik heerlijk genoten van een privé strandje ergens aan het Lake Victoria. Heerlijk om een dag te relaxen en even alleen te zijn, na een drukke maar goede week.

Vrijdag avond, Kampala city, 25 euro armer zonder het maar aan iets te hebben uitgegeven. Ik ben beroofd. Een opgezet verhaal waar ik met beide benen ben ingetrapt. We zouden met z’n drieën iets gaan eten in de stad. Ik was op het kantoor geweest, druk bezig met de voorbereidingen voor het team en ik was op weg naar de afgesproken plek. Het was tegen 19:30 uur en het was onwijs druk. Dus dan maar een boda-boda, deze zijn wel iets duurder, maar stukken behendiger. Omdat het overal vast stond (zelfs voor de brommers) ging ik verder lopen. Ik liep door de stad toen ik een pakketje zag liggen. Toen begon het hele theater van de twee mannen.
In het pakketje zou zogenaamd geld zitten. De ene meneer pakte het op en betrok mij in het verhaal. De andere kwam precies aan ons vragen of we zijn pakketje gevonden hadden, de man zei dat de van niks wisten. Ik wilde niet aan deze leugen meedoen dus wilde mijn weg vervolgen na een kleine woordenwisseling. De kleine man kwam achter me aan en had het pakketje met zogenaamd veel geld in zijn hand. Hij zei dat hij achtervolgt werd door de andere meneer en dat hij probeerde om hem te overvallen. Hij gaf het pakketje aan mij omdat dat zogenaamd veilig was. Ik wilde hem wel helpen en zei dat hij maar met mij mee moest lopen naar de plek waar ik heen moest en dan zouden we wel een oplossing vinden. Uiteindelijk bijna bij de plek aangekomen zei hij dat hij wel met de man af zou handelen. Ik had niet veel bij me behalve mijn portemonnee, vraag niet waarom, maar ik had mijn portemonnee in mijn hand. Ik dacht dat dat veiliger zou zijn. Hij griste hem uit mijn hand en zei dat hij die wel bewaarde. Toen voelde ik nattigheid en pakte mijn portemonnee snel terug, maar in die tijd had hij er snel wat geld uitgehaald. Toen ik verder liep en de mannen verder gingen met hun theaterstuk checkte ik het pakketje wat gewoon papier was. Ik liep snel terug naar de plaatst waar de mannen waren, maar deze hadden de buit al binnen en waren verdwenen. Het was zeer frustrerend om te denken dat je iemand helpt en dat je diegenen vertrouwt en dan zo hard belazerd te worden. Maar ik heb er wel weer van geleerd, hoe hard het ook is, er zijn weinig mensen die je kunt vertrouwen. God zij dank was het maar wat geld dat ze gestolen hebben en niet mijn hele portemonnee. Een heel avontuur op een gewone vrijdag avond.

Dit weekend was onze Amerikaanse vriendin op bezoek die we ontmoet hadden in Gulu. Ze zou zondag terug naar Amerika vliegen en omdat wij dicht bij het vliegveld wonen bleef ze bij ons. Toen we haar naar het vliegveld gebracht hadden, was dat wel even zuur. Als ik vliegtuigen zie moet ik wel een beetje aan thuis denken en verlang ik toch ook stiekem weer naar de kou en alle andere dingen die eigenlijk heel gewoon zijn, maar die ik nu toch wel mis.
Maar ik kom snel terug!

Deze keer komt mijn verhaal vanuit een schooltje in Bukumansibi. Het dorp wat letterlijk betekent; ‘daar waar het geld eindigd.’ Waar ze deze spreuk vandaan halen weet ik niet want er valt hier niet veel uit te geven.
Ik heb hier een project bezocht van een vriendin die ik ken vanuit Nederland. Ze is hier voor een aantal maanden bezig met een project op een school.Zij zit hier samen met 4 andere Nederlanders en een Belg, erg gezellig dus. Het zijn allemaal niet christenen en dat was voor mij echt weer even wennen. Klinkt misschien raar, maar als je een twee maanden alleen maar met christenen optrekt dan is het even schakelen wanneer mensen anders denken dan jij. Maar het was heerlijk om met Nederlanders op te trekken en eigenlijk doet het me wel meer naar thuis verlangen.

De weg van de slaapplaats naar school deden we op de fiets, z'on 50 minuten, maar weet je hoe zwaar dit is als je een fiets hebt die Pietje Bell ook gehad moet hebben. Zonder versnellingen en oer ouderwets. En aangezien de wegen echt slecht zijn en heuvelachtig was het best af zien voor mij, maar ik heb het overleeft. Het was ook wel weer genieten om te fietsen door het mooie landschap. Zaterdag avond hadden ze een bbq georganiseerd dus ik kwam op het goede moment. Dit om alle leraren te bedanken voor het afgelopen jaar. Hier gaat de zomer beginnen en hebben de scholen vakantie. Dus de examens zijn hier nu in volle gang.

Omdat ik mij onder Nederlanders bevond de afgelopen dagen hoorde ik dat de Sint weer in ons land is! Ik vroeg me af wat de mensen hier van Sinterklaas zouden vinden. Het schijnt dat de Nederlandse ambasade in Kampala op 5 december een Sint en een paar pieten heeft geimporteerd. Mijn planning is om op de Ssesse eilanden te zitten op Sinterklaas avond, dus ik zal er weinig van meekrijgen.

De afgelopen week was ik een beetje ziek geweest en het herstel ging langzamer dan de vorige keer. Ik zit nu nog met keelpijn en slik strepsils, maar ben al weer aardig hersteld. Nu kan ik mij optimaal gaan voorbereiden op de komende maand.

‘’We have suffered enough,
We have cried enough,
Lord deliver us!’’

Dit was het gebed dat de pastor uitsprak in het begin van de dienst. Welkom in Gulu,
de stad met een verhaal.

Dit weekend zijn we naar Gulu geweest. Een reis van 6 uur naar het Noorden van Uganda met een bus die veel te klein is voor lange mensen over een weg vol gaten en drempels. Uiteindelijk aangekomen werden we verwelkomt door een muzungu. Het was een meisje uit Amerika die een maand meedraait met Sportfriends Gulu. Het was leuk om andere muzungus te ontmoeten die hetzelfde doel hebben. Zendeling in Afrika.
We sliepen in een soort van gasthuis waar we de mensen daar hielpen met praktisch werk zoals, houthakken, boomstammen sjouwen, stenen verbrijzelen en planten poten.

Zondag gingen we naar een klein kerkje waar mijn hart geraakt werd. Tijdens de aanbidding was er zo’n intense blijdschap. Mensen die echt stonden te dansen en te springen! Het was een intense vreugde die ik serieus nog niet eerder zo ervaren heb. Het is zo onvoorstelbaar om te weten wat deze mensen hebben moeten doorstaan en dan zo’n intense vreugde en blijdschap ervaren! Dat brak mijn hart en nog steeds, dat God innerlijke vreugde en blijdschap geeft in gebieden waar zo veel ellende is (geweest). God laat Zijn kinderen nooit los.

Ik sprak een jongen van 18 jaar waarvan twee jaar geleden zijn vader is doodgeschoten. Hij was aan het werk was als boer op het land. Hij liep s,avonds van zijn werk naar huis en werd neergeschoten door het leger omdat ze dachten dat hij een rebel was.
De jongen vertelde dat hij bang was dat de rebellen terug zouden komen. De meeste rebellen zijn nu actief in Kongo en komen vroeg of laat weer terug.
Later op de middag kwamen we aan op een plek waar een 10tal hutjes stonden. Ik heb hier tot nu toe de meest primitieve leefomstandigheden gezien. We mochten wat delen en bidden voor de mensen. We bezochten de hutjes en een moeder vertelde dat haar man haar verlaten had en dat één van haar kinderen mee was genomen door de rebellen als kindsoldaat, en ze heeft geen idee waar haar kind is en of hij nog leeft.
Bijna iedereen heeft wel een traumatisch verhaal, maar de christenen hier wandelen in geloof. Ze zien misschien geen vrede, maar ervaren het diep van binnen wel.

Maandag middag zijn we vertrokken en hebben we een jeep gevonden die ons voor dezelfde prijs naar Kampala wilde brengen. Daar hoefden we dus niet lang over na te denken.Onderweg zagen we pas een stukje meer van hoe mooi het land eigenlijk is.
Deze week druk met de voorbereidingen voor het team! Want over vier weken komen ze al en over zes weken kom ik al weer naar huis. Men wat gaat de tijd toch snel!