-5 graden nu in Nederland en 27 graden in Uganda. Soms denk ik wel… was ik nog maar daar. Alle mooie bruine mensen, heerlijk weer, mooie vrienden gemaakt en een prachtige natuur. Maar ik ben weer thuis. Thuis in een land wat echt een andere wereld is dan Afrika. Of eigenlijk andersom.
Ik had beloofd om te vertellen hoe we het gehad hebben met het team van Athletes in Action! Dus vandaar, uit een koud Nederland mijn warme verhaal.
Maandag avond kwam het team aan. Wouter en ik haalde de witte mensen op. Ze waren echt witter dan wij, maar dat veranderde snel. Na een welkom van onze kant en een goede nacht in een motel kwamen ze de volgende morgen uitgerust en schoon aan op het kinderkamp. 270 kindjes liepen er rond en de omstandigheden waren echt primitief.
Toch was het voor de kinderen een paradijs stromend water wat velen thuis niet hebben en je geen zorgen hoeven te maken of er eten is elke dag. Wij als team waren opgedeeld in de groepjes. Elk groepje bestond uit 20 kinderen en daar had je dan je stille tijd mee en ook deed je de spellen met je groepje.
Tussendoor hebben we nog één outreach gedaan in Mukono. Ook hebben we daar onze tweede wedstrijd gespeeld. 4-6 gewonnen. Onze enige thuiswedstrijd was op het kamp. Daar wonnen we met 4-1 van Entebbe.
We hadden namelijk een team met 6 blanken en 6 bruine mensen en daarmee speelden we tegen andere teams en na elke wedstrijd gaf iemand van ons team zijn of haar getuigenis en daarnaast deden we vaak een drama act.
De tweede week bestond veel uit outreaches. Zondag zijn we naar Lukaya geweest. Een dorpje ergens midden in de rimboe waar we een kerkdienst hadden, een lunch en in de middag speelden we een wedstrijd en gaven we tegelijkertijd een medische outreach.
Maandag hadden we een rustdag wat voor de meeste van ons wel een verademing was. Dinsdag hebben we training gegeven aan AIA Uganda en veel clinics gegeven. Ook hebben we een wedstrijd gespeeld tegen het team van AIA Uganda 1-1.
Woensdag hebben we een prayerwalk door een sloppenwijk gedaan en in de middag is ons team opgesplitst en hebben we het programma van Sportfriends bezocht en clinics gegeven. En uiteraard weer iets gedeeld. Ik ben ondertussen met de verpleger naar de stad geweest om medicijnen in te slaan voor de grootste en laatste outreach.
Deze was in Matoeka. Ook een dorpje ergens in de rimboe. Van ver waren de mensen gekomen om de blanken te bezichtigen en om medische hulp te krijgen. We hadden de kerk omgebouwd tot kliniek en het hele team hielp mee. Er waren twee doktors, er was een medicijnen uitdeel post, een wachtkamer, een check-in en een gebedsteam.
De hele dag zijn we druk geweest met de zorg voor mensen en het was erg gaaf om te doen. Tegen 4 uur in de middag moesten de voetballers naar het veld om weer een wedstrijd te spelen en mocht ik mijn getuigenis geven. Matoeka – AIA Holland 0-7, onze grootste overwinning.
Vrijdag hadden we geëvalueerd en een vette afscheidsparty georganiseerd voor alle coaches van Sportfriends Uganda. En s’avonds hebben we het team weer op het vliegtuig naar huis gezet. Twee dagen later was het mijn beurt om weer naar huis te gaan.

En hier zit ik dan weer thuis.
Echt onwijs bedankt voor al jullie bemoedigingen en reacties!
Bedankt!

Daar zit ik dan weer in een hotelkamer in Nairobi. Hetzelfde ritueel als 3 maanden geleden. Alleen een ander hotel en nu alleen. Een ander verschil is dat het dit keer 1 uurtje vliegen was in plaats van een 14 uur lange busreis. Morgen kom ik terug naar Nederland maar zal een klein stukje van mijn hart hier achter lateb in Afrika!

Nog een ander verschil is dat ik hier nu zit met een honderd mooie herinneringen en onwijs veel nieuwe ervaringen. Ik ben best moe van de afgelopen weken maar het was ongelofelijk gaaf en we hebben een ongelofelijke impact mogen hebben op de plekken waar we geweest zijn.

Vanuit Nederland zal ik meer vertellen over de afgelopen twee weken. Nu ga ik heerlijk genieten van alle luxe en een warme douch!
Tot in Nederland allemaal!

Dit wordt misschien wel mijn laatste verhaal vanuit Uganda. Maandag 21:00 uur lokale tijd komt het team aan op Entebbe airport Uganda, dat is 19:00 uur in Nederland.
Ze zullen vrijdagavond de 19de weer vertrekken naar Holland, drie dagen eerder dan ik. Alle voorbereidingen zijn zo goed als klaar en ik heb onwijs zin in de komende twee weken, wat eigenlijk toch wel het hoogtepunt is van mijn lange verblijf hier.
Voor de mensen die het nog niet wisten, bijna twee weken lang komen er 15 jongeren van AIA om hier te knallen . Het team bestaat uit Wouter en mij als STINTers (Short Turn International), een filmteam, twee teamleiders, twee verplegers en negen teamleden. We zullen de eerste week meedraaien in kinderkamp van Sportfriends Uganda, de organisatie waar ik nu bijna drie maanden voor gewerkt heb en er zullen zo’n 240 kinderen komen. En de tweede week zullen we veel outreaches en clinics geven.
Omdat deze twee weken super vol zullen zijn denk ik dat geen tijd zal vinden om een update te schrijven, maar ik beloof dat deze er komt, waarschijnlijk vanuit het koude Nederland.

Vrijdagavond was het Sinterklaas avond in Nederland, en mijn zus had een kaartje gestuurd met pepernoten. Hoe ze het doet weet ik niet, maar het kaartje kwam precies op 5 december laat in de middag in mijn handen terecht alsof het zo had moeten zijn. Dat is echt knap als je na gaat dat het onzeker is hoe lang de post onderweg is en omdat het ook onzeker is wanneer en hoe vaak per week mijn contactpersoon zijn post checkt. Maar het was dus precies op de dag, dus ik heb toch nog een beetje Sinterklaas gevierd en deze zwarte pieten op de foto hebben voor het eerst in hun leven een pepernoot geproefd.

Bid voor de komende weken…

Toch wel een memorabele dag vandaag. Over 21 dagen zit ik in het vliegtuig naar huis. Wat gaat de tijd toch snel en wat gaan er nog mooie dingen gebeuren in drie weken tijd. Ook nog maar een paar weken voordat de kerst begint, vandaar deze foto!
Deze week zal ik weer druk zijn met de laatste puntjes op de spreekwoordelijke i te zetten om een geweldig project te gaan beleven. Met 17 Nederlanders zullen we 10 dagen lang gaan knallen en Gods liefde mogen delen met alles en iedereen om ons heen.

De afgelopen week was bizar, maar wel leuk! Mijn reisgenoot had één of andere infectie opgelopen en is uit voorzorg twee dagen in een kliniek opgenomen geweest. Het was een combinatie van malaria en een infectie, dus hij was erg ziek en zwak de hele week. Ik heb hem af en toe is opgezocht en boodschapjes voor hem gedaan. Toen hij in de kliniek lag ging het al een stuk beter met hem. Nu is hij alweer helemaal beter en hard aan het werk. Weer een ervaring rijker in Afrika!
Zaterdag in de ochtend een nieuw project bezocht in de sloppenwijken van Kampala. Het was gaaf om wat te delen met de kids. Zondag heb ik heerlijk genoten van een privé strandje ergens aan het Lake Victoria. Heerlijk om een dag te relaxen en even alleen te zijn, na een drukke maar goede week.