Vrijdag avond, Kampala city, 25 euro armer zonder het maar aan iets te hebben uitgegeven. Ik ben beroofd. Een opgezet verhaal waar ik met beide benen ben ingetrapt. We zouden met z’n drieën iets gaan eten in de stad. Ik was op het kantoor geweest, druk bezig met de voorbereidingen voor het team en ik was op weg naar de afgesproken plek. Het was tegen 19:30 uur en het was onwijs druk. Dus dan maar een boda-boda, deze zijn wel iets duurder, maar stukken behendiger. Omdat het overal vast stond (zelfs voor de brommers) ging ik verder lopen. Ik liep door de stad toen ik een pakketje zag liggen. Toen begon het hele theater van de twee mannen.
In het pakketje zou zogenaamd geld zitten. De ene meneer pakte het op en betrok mij in het verhaal. De andere kwam precies aan ons vragen of we zijn pakketje gevonden hadden, de man zei dat de van niks wisten. Ik wilde niet aan deze leugen meedoen dus wilde mijn weg vervolgen na een kleine woordenwisseling. De kleine man kwam achter me aan en had het pakketje met zogenaamd veel geld in zijn hand. Hij zei dat hij achtervolgt werd door de andere meneer en dat hij probeerde om hem te overvallen. Hij gaf het pakketje aan mij omdat dat zogenaamd veilig was. Ik wilde hem wel helpen en zei dat hij maar met mij mee moest lopen naar de plek waar ik heen moest en dan zouden we wel een oplossing vinden. Uiteindelijk bijna bij de plek aangekomen zei hij dat hij wel met de man af zou handelen. Ik had niet veel bij me behalve mijn portemonnee, vraag niet waarom, maar ik had mijn portemonnee in mijn hand. Ik dacht dat dat veiliger zou zijn. Hij griste hem uit mijn hand en zei dat hij die wel bewaarde. Toen voelde ik nattigheid en pakte mijn portemonnee snel terug, maar in die tijd had hij er snel wat geld uitgehaald. Toen ik verder liep en de mannen verder gingen met hun theaterstuk checkte ik het pakketje wat gewoon papier was. Ik liep snel terug naar de plaatst waar de mannen waren, maar deze hadden de buit al binnen en waren verdwenen. Het was zeer frustrerend om te denken dat je iemand helpt en dat je diegenen vertrouwt en dan zo hard belazerd te worden. Maar ik heb er wel weer van geleerd, hoe hard het ook is, er zijn weinig mensen die je kunt vertrouwen. God zij dank was het maar wat geld dat ze gestolen hebben en niet mijn hele portemonnee. Een heel avontuur op een gewone vrijdag avond.

Dit weekend was onze Amerikaanse vriendin op bezoek die we ontmoet hadden in Gulu. Ze zou zondag terug naar Amerika vliegen en omdat wij dicht bij het vliegveld wonen bleef ze bij ons. Toen we haar naar het vliegveld gebracht hadden, was dat wel even zuur. Als ik vliegtuigen zie moet ik wel een beetje aan thuis denken en verlang ik toch ook stiekem weer naar de kou en alle andere dingen die eigenlijk heel gewoon zijn, maar die ik nu toch wel mis.
Maar ik kom snel terug!

Deze keer komt mijn verhaal vanuit een schooltje in Bukumansibi. Het dorp wat letterlijk betekent; ‘daar waar het geld eindigd.’ Waar ze deze spreuk vandaan halen weet ik niet want er valt hier niet veel uit te geven.
Ik heb hier een project bezocht van een vriendin die ik ken vanuit Nederland. Ze is hier voor een aantal maanden bezig met een project op een school.Zij zit hier samen met 4 andere Nederlanders en een Belg, erg gezellig dus. Het zijn allemaal niet christenen en dat was voor mij echt weer even wennen. Klinkt misschien raar, maar als je een twee maanden alleen maar met christenen optrekt dan is het even schakelen wanneer mensen anders denken dan jij. Maar het was heerlijk om met Nederlanders op te trekken en eigenlijk doet het me wel meer naar thuis verlangen.

De weg van de slaapplaats naar school deden we op de fiets, z'on 50 minuten, maar weet je hoe zwaar dit is als je een fiets hebt die Pietje Bell ook gehad moet hebben. Zonder versnellingen en oer ouderwets. En aangezien de wegen echt slecht zijn en heuvelachtig was het best af zien voor mij, maar ik heb het overleeft. Het was ook wel weer genieten om te fietsen door het mooie landschap. Zaterdag avond hadden ze een bbq georganiseerd dus ik kwam op het goede moment. Dit om alle leraren te bedanken voor het afgelopen jaar. Hier gaat de zomer beginnen en hebben de scholen vakantie. Dus de examens zijn hier nu in volle gang.

Omdat ik mij onder Nederlanders bevond de afgelopen dagen hoorde ik dat de Sint weer in ons land is! Ik vroeg me af wat de mensen hier van Sinterklaas zouden vinden. Het schijnt dat de Nederlandse ambasade in Kampala op 5 december een Sint en een paar pieten heeft geimporteerd. Mijn planning is om op de Ssesse eilanden te zitten op Sinterklaas avond, dus ik zal er weinig van meekrijgen.

De afgelopen week was ik een beetje ziek geweest en het herstel ging langzamer dan de vorige keer. Ik zit nu nog met keelpijn en slik strepsils, maar ben al weer aardig hersteld. Nu kan ik mij optimaal gaan voorbereiden op de komende maand.

‘’We have suffered enough,
We have cried enough,
Lord deliver us!’’

Dit was het gebed dat de pastor uitsprak in het begin van de dienst. Welkom in Gulu,
de stad met een verhaal.

Dit weekend zijn we naar Gulu geweest. Een reis van 6 uur naar het Noorden van Uganda met een bus die veel te klein is voor lange mensen over een weg vol gaten en drempels. Uiteindelijk aangekomen werden we verwelkomt door een muzungu. Het was een meisje uit Amerika die een maand meedraait met Sportfriends Gulu. Het was leuk om andere muzungus te ontmoeten die hetzelfde doel hebben. Zendeling in Afrika.
We sliepen in een soort van gasthuis waar we de mensen daar hielpen met praktisch werk zoals, houthakken, boomstammen sjouwen, stenen verbrijzelen en planten poten.

Zondag gingen we naar een klein kerkje waar mijn hart geraakt werd. Tijdens de aanbidding was er zo’n intense blijdschap. Mensen die echt stonden te dansen en te springen! Het was een intense vreugde die ik serieus nog niet eerder zo ervaren heb. Het is zo onvoorstelbaar om te weten wat deze mensen hebben moeten doorstaan en dan zo’n intense vreugde en blijdschap ervaren! Dat brak mijn hart en nog steeds, dat God innerlijke vreugde en blijdschap geeft in gebieden waar zo veel ellende is (geweest). God laat Zijn kinderen nooit los.

Ik sprak een jongen van 18 jaar waarvan twee jaar geleden zijn vader is doodgeschoten. Hij was aan het werk was als boer op het land. Hij liep s,avonds van zijn werk naar huis en werd neergeschoten door het leger omdat ze dachten dat hij een rebel was.
De jongen vertelde dat hij bang was dat de rebellen terug zouden komen. De meeste rebellen zijn nu actief in Kongo en komen vroeg of laat weer terug.
Later op de middag kwamen we aan op een plek waar een 10tal hutjes stonden. Ik heb hier tot nu toe de meest primitieve leefomstandigheden gezien. We mochten wat delen en bidden voor de mensen. We bezochten de hutjes en een moeder vertelde dat haar man haar verlaten had en dat één van haar kinderen mee was genomen door de rebellen als kindsoldaat, en ze heeft geen idee waar haar kind is en of hij nog leeft.
Bijna iedereen heeft wel een traumatisch verhaal, maar de christenen hier wandelen in geloof. Ze zien misschien geen vrede, maar ervaren het diep van binnen wel.

Maandag middag zijn we vertrokken en hebben we een jeep gevonden die ons voor dezelfde prijs naar Kampala wilde brengen. Daar hoefden we dus niet lang over na te denken.Onderweg zagen we pas een stukje meer van hoe mooi het land eigenlijk is.
Deze week druk met de voorbereidingen voor het team! Want over vier weken komen ze al en over zes weken kom ik al weer naar huis. Men wat gaat de tijd toch snel!

Vandaag is de dag dat de verkiezingen in de USA plaats vinden en dat PSV uit speelt tegen Marseille. Dingen die eigenlijk niet zo belangrijk zijn in tegenstelling met wat voor mooie dingen ik mee maak hier, maar ik ga het stiekem toch wel volgen.
Veel Afrikanen denken overigens dat als Barack Obama de verkiezingen wint dat het dan automatisch beter zal gaan met Afrika, omdat zijn vader een Keniaan is.
Ik (en vele met mij) heb hier mijn twijfels over omdat hij toch vooral druk zal zijn met Amerika, maar wie weet, genoeg politiek gezwets voor nu.

Afgelopen weekend zijn we met twee Afrikaanse vrienden naar Mirire vertrokken. Een naam die bijna niet uit te spreken valt. Eerlijk gezegd zag ik er een beetje tegen op omdat luxe toch wel fijn is. Maar ik wilde de uitdaging aangaan. Ik dacht de dag ervoor nog toen we op weg waren naar de weeskindjes, hoe het zou zijn om een weekend te leven als de mensen hier. Ver weg van de grote stad, tussen de slangen en zonder water en elektriciteit.
Het voelde voor ons als kamperen met onze tentjes, maar voor deze mensen is dit altijd zo. Water halen op 2 km afstand, huisjes van klei en je eigen eten verbouwen.
Er stond één huisje waar 3 kindjes in een bed slapen tussen de kippen. De konijnen lopen los rond in het huis en een moeder sliep er op de grond. Is dit armoede of is dit anders leven? Wij zullen zeggen, dit is armoede, maar ze hebben elke dag genoeg eten, en als je ze in de stad zou zetten zouden ze geen idee hebben hoe ze moeten overleven. Ze weten niet beter, voor ons is het armoede, voor deze mensen is het gewoon.

Nadat Adam en Eva van de vrucht hebben gegeten zegt God in Genesis 3:19a; 'Tot de dag van je dood zul je zweten en het land bewerken om te kunnen leven.' Voor ons is dit misschien niet zo letterlijk, maar voor de mensen hier is dit wel keiharde waarheid. De hele dag zijn ze bezig om hun eigen eten te planten, te oogsten, te bereiden en te eten. En als er dan gasten komen halen ze helemaal alles uit de kast om die te voorzien van eten,zelfs konijn op zondag (sorry voor de mensen die mijn kippen verhaal niet konden waarderen, deze keer was het een konijn, maar niet door mij persoonlijk en zal je de foto,s besparen).
Aan één ding dus geen gebrek het afgelopen weekend…
De kerk had ook hun eigen voetbalteam, ze speelde in een soort van competitie tegen de andere dorpjes in de omgeving. Als soort van symbool hebben we ze een bal mogen overhandigen, om ze te bemoedigen met het werk wat ze doen. Tijdens de wedstrijden kwam het hele dorp kijken! Erg bijzonder en leuk om mee te maken, maar deze jongens zijn toch iets te goed voor mij.

Dit weekend zullen we naar Gulu gaan! Meer daar over volgende week.
Nogmaals onwijs bedankt voor alle berichten en bemoedigen en gebed! Doet me echt goed!

May God Bless America!

Kinderen zijn mooi