Hij kent mijn naam,

Hij weet zelfs wat ik denk.

Hij ziet mijn stil verdriet ,

en hoort mij als ik roep.

Afgelopen zondag zijn we naar een klein dorpje gegaan zo’n 90 km van Kampala. Het was een hele lange dag, maar misschien wel één van de mooiste zondagen van mijn leven tot nu toe.Patrick, één van de sportcoaches van Sportfriends Uganda, nam ons mee naar zijn dorp waar hij opgegroeid is. We reden op een boda-boda (taxibrommer) over zanderige wegen en door een prachtig heuvelachtig landschap ver weg van de drukke stad. Onderweg zagen we kleine huisjes van klei met kindjes die aan het spelen waren. Het raakte mijn hart dat God al dezen mensen kent en zelfs elk verdriet, elke gedachte. Hoe groot is God?!!

Even later mocht ik deze gedachten ook delen met de mensen in het kerkje, dat God overal ter wereld alle mensen kent en dat het voor ons echt een zegen is om bij deze mensen te mogen zijn. Dat deze mensen misschien materieel arm zijn, maar geestelijk onwijs rijk!Na de dienst gaven de mensen geld aan ons als gift en één mevrouw haalde een kip van huis en gaf die aan ons. Het was echt een wrang gevoel om giften aan te nemen van mensen die al bijna niks hebben.
Maar weigeren kun je het niet want dat is uiterts onbeleefd.


Na de dienst zijn we naar een soort van sportvereniging gegaan waar we de eerste bezoekers waren buitenOeganda die de club ooit heef t gehad. We werden dan ook onthaald als helden. We kregen een speech over hoe dankbaar ze waren met onze komst. Daar zit je dan in het midden en om ons heen in een kring zaten alle mensen van de club die je echt aankeken alsof we beroemd waren. Een beetje ongemakkelijk gevoel, maar het hoort bij de cultuur. Het eten wat we kregen was niet heel lekker, maar heb het uiteindelijk wel opgegeten. Laten staan is namelijk ook uiterst onbeleefd.

Na de lunch gaf Wouter een soort van sportleiderschaps-training en mocht ik met de jeugd sporten en wat vertellen. We kregen van de vereniging nog twee kippen en twee trossen matoké bananen. Die hebben we terug gekomen in Kampala ook weer weg gegeven aan de mensen hier.

Zaterdag morgen heb ik voor het eerst in mijn leven een kip vemoord. Het was een bijzondere ervaring maar ontzettend ranzig om te doen.
Hier is het heel normaal om een levende kip te kopen en te slachten in je achtertuin. Richard legde ons met alle plezier haarfijn uit hoe je een kip slacht met zo min mogelijk bloedspetters. Eigenlijk zou ik dit van mijn eigen pa moeten leren, maar ik denk dat moeders er niet zo blij mee is als dit in de achtertuin gebeurd! Maar het is wel een echte ‘Try before you die’ ervaring!

De volgende beelden kunnen schokkend zijn.

Terwijl ik aan het schrijven bent komt de regen met bakken uit de lucht en de stroom is uitgevallen dus ik zit bijna in het donker , maar de batterij van mijn laptop is nog vol dus mijn verhaal gaat verder. Ik probeer al een paar dagen mijn was te laten drogen en normaal gaat dit prima, maar niet in het regenseizoen. Op zich heb ik niks te klagen want in Nederland regent het veel langer en vaker, maar het grote verschil is dat hier de meeste wegen van zand zijn en wanneer het regent wordt dat dus modder. De afgelopen week was ik alleen want mijn reisgenoot is voor een paar dagen naar Rwanda om daar dingen voor te bereiden voor de zomer van 2009 voor een nieuw project van AIA.

Waarom heb ik wat ik heb en heeft een ander niks. Die gedachte hebben mij de afgelopen week bezig gehouden. Ik heb al is eerder over de armoede vertelt hier, maar de afgelopen week kwam het echt dichtbij en ik wil jou hierin mee nemen. Waarom? Omdat het mij ontzettend dankbaar maakt en ik hoop dat als je mijn verhaal leest dat je beseft dat het niet gewoon is dat wij zoveel hebben. Ik ontmoette Lawrence, en het leven van deze jongen raakte mij omdat hij een jongen is zoals ik. Hij is 20 jaar, is christen, studeert, heeft geen ouders, woont op zichzelf en verdient als hij geluk heeft een beetje geld met verven. Ik heb hem ontmoet in een internetcafé en na een paar keer wat gepraat te hebben nodigde hij mij uit bij hem thuis. De volgende dag was ik op weg naar huis en ik kwam hem tegen. Ik had eigenlijk niet zo´n zin om met hem mee te gaan want ik was moe had honger en wilde naar huis.Ik had het hem belooft dus ben uiteindelijk maar met hem mee gegaan. Het was echt een arme buurt. Kinderen waren aan het spelen met een zelfgemaakte bal en moeders zaten voor hun huis hun baby,s te voeden. Zijn huis is net zo groot als de helft van onze schuur en ziet er overigens ook hetzelfde uit. Er staat een eenpersoonsbed waar ze met z´n tweeën in slapen, voor het bed hangt een gordijn om nog enigszins een scheiding aan te kunnen brengen. In de ruimte die over is staat 1 stoel en een twee pannen. Aan de muur hangen kleren aan klerenhangers. Ik doe mijn schoenen uit en loop achter hem aan naar binnen. Het is tegen zessen en het begint al een beetje te schemeren. In de kamer is het echter nog donkerder want het enige raam waar nog wat licht door zou kunnen komen is bedekt met een gordijn om de muggen buiten te houden.Hij steekt een kaars aan en we praten wat. Ik vraag me ondertussen af waarom hij geen licht aan doet, even later vertelt hij dat ze daar geen geld voor hebben want dat kost ze 8 euro meer per maand en dat hebben ze niet. Ze huren het huisje voor 21 euro per maand en ook dat is soms moeilijk om bij elkaar te sprokkelen voor één maand. Ze hebben daarom ook een schuld van 45 euro. Ik heb samen met hem gegeten en hem wat geld gegeven. Ook heb ik samen met hem mogen bidden.

Toen ik thuis was en over de hele situatie nadacht vroeg ik mijzelf echt af waarom ik zo rijk ben en hij zo arm, terwijl ik niks beter ben dan hem. Zo veel dingen om dankbaar voor te zijn! Het is niet normaal om alles te hebben, het is een dikke vette zegen! En waarom? IK kan het je niet vertellen, maar één ding weet ik wel, ik ben God onwijs dankbaar voor alles wat ik heb en mag die gene helpen die niks of weinig hebben.

Verder een rustige, goede, regenachtige week achter de rug. Foto,s van de laatste sportoutreaches.

Eén maand voorbij alweer. Ik ben nog nooit zo lang van huis geweest, maar het voelt goed! Eerlijk gezegd heb ik nog geen last van heimwee gehad! Af en toe verlang ik wel is naar een warme douche, een goede kop koffie, super snel internet of een bord boerenkool, maar ja ik kan
best nog wel een tijdje zonder. Ik zal ook wel moeten.
Deze week bestond uit ziek zijn, herstel van het ziek zijn, voorbereidingen treffen voor het team in december, sport-outreach op zaterdag en genieten en tot rust komen op zondag.

de sport outreach was echt tof! Het was echt een bijzondere locatie. Een sportveldje tussen de sloppenwijken en loslopende geiten.
We hebben gesport met de kinderen, gevoetbald en uiteraard het evangelie gedeeld. Het waren echt bijzondere jongens en ik heb echt genoten om met ze te praten en met ze te mogen sporten.
Wat een voorrecht om hier te zijn joh! Echt bijzonder!

Gister middag after the church ben ik met Joseph (een Afrikaanse vriend) naar de voetbalwedstrijd gegaan van Uganda tegen Benin. Ik wist dat hij van voetbal hield en heb hem uitgenodigd om naar de wedstrijd te gaan. Hij had de dag van zijn leven, maar ik ook!
Het was een oud stadion met militairen als stewards, en een geweer dat bijna langer is als mijn benen. Het is wel echt wat anders dan een kwalificatie wedstrijd van Nederland omdat Oeganda zich nooit plaatst voor een WK. Dit zijn dus de enige wedstrijden waar het Oegandeze volk zich uit kan leven.
En dat gebeurde dus ook volledig! Wat een sfeer makers! We wonnen uit eindelijk met 2-1 maar het was niet genoeg (correctie; Ze wonnen met 2-1). Oeganda heeft zich ook deze keer niet geplaatst voor het komende WK in Zuid-Afrika.

Zondagmorgen in de kerk sprak een pastor, Abedi Bwanika die ook betrokken is in de Oegandeze politiek. Hij had echt een goede en duidelijke visie over Oost-Afrika en Oeganda. Hij zei o.a. dat het probleem van Oost-Afrika en Oeganda is dat ze kijken naar de dingen die ze niet hebben (en dat is geld) i.p.v. te kijken naar de dingen die ze wel hebben. En met die middelen te bouwen aan een toekomst en 'beter leven'.
Hij sprak echt over goede dingen en is een positief christen.
Mijn gebed is echt dat deze man invloed mag hebben in de politiek hier. Zijn droom is om president van Oeganda te worden.
Wat is er voor God onmogelijk.
Bid u/jij mee?!

Hier zit ik dan in mijn bed, was een beetje ziek vandaag (06-10-08), waarschijnlijk van het rare eten hier. Terrence en Richard waarschuwen ons elke dag voor eten, waar je het koopt etc. maarja ziek worden we allemaal wel is. Aan het eten valt hier toch moeilijk te wennen.
Sommige van jullie vragen zich af wat ik hier zoal eet. Nou vaak kun je kiezen tussen local food of westers eten. Het westers eten is gewoon patat met kip of hamburger of heel westers pizza. Vaak ook westerse prijzen.

Maar om iedere dag patat of pizza te eten is ook niet echt gezond. Het lokale eten is overigens ook niet heel gezond, maar wel goedkoop. Bijvoorbeeld gestampte groene bananen. (soort aardappelpuree maar dan anders) Ik heb gelukkig een Afrikaan gevonden die daar ook geen fan van is, maar het vult goed. Verder eten ze veel rijst, soms koud, en zoete aardappelen en chapatis dat is een soort pannenkoek maar dan een beetje andere smaak maar als je er suiker op doet smaakt het net naar een stugge pannenkoek! Dus dat doen we vaak. Vlees is of beef, of chicken! En dan vaak in soepachtig iets apart bij geserveerd. Maar goed ik overleef het wel:) Tot zo ver het etensverhaal! Er zijn belangrijkere dingen dan eten.

Afgelopen zaterdag mijn eerste outreach gegeven. We hebben het natuurlijk al vaker gedaan maar deze keer mocht ik iets vertellen en dat is best lastig in het Engels, maar wel tof om te doen! Het was een andere plek dan de vorige weken. Ik heb voor het eerst in mijn leven gevoetbald met Afrikanen! En als ik meer conditie had gehad was ik net zo goed geweest, alleen waren zij 6 jaar jonger ongeveer!


Zondag zijn we niet naar de kerk gegaan, maar zijn we meegegaan met Frank (zie picture beneden) Frank is 24 en gaat elke zondag naar ‘boarding’ scholen (24 per dag, 7 dagen per week scholen) om daar te preken. We zijn met Frank meegegaan en mochten ook nog iets vertellen.Het was enorm bijzonder om te zien dat tientallen studenten aandachtig luisteren naar de teacher die preekt. Even later gingen we nog naar een iets kleinere school waar we de hele dienst bij woonde. Zingende en swingende Afrikanen met alleen twee trommels als begeleiding! Men wat een sound! Wij mochten nog iets vertellen over o.a. hoe anders het er in ons land aan toe gaat.
Speciaal voor Ruben, alleen foto,s van mijzelf!:)

Ik zit hier nu drie weken en begin al aardig te wennen aan het land! Ik zat laatst weer in een volgepropte taxibusje (die in Nederland overigens allang niet meer door de APK komen) en staarde wat naar buiten.Ik merkte ineens dat ik ver in gedachten verzonken was en niet meer vol verwondering naar het rare verkeer zat te kijken. Hoe snel kun je ergens aan wennen. Natuurlijk ben ik niet aan alles gewent en blijf ik iedere dag nieuwe indrukken op doen, maar over het algemeen kom ik aardig in het Afrikaanse ritme hier.
Waar maar moeilijk aan te wennen valt is de armoede in dit land. Het is zo anders dan in Nederland, aan de ene kant weet je dat je het niet moet vergelijken maar vaak doe je het toch. Ik had gister een gesprek met Joseph die met zijn moeder en drie zussen leeft in een te klein huisje. Zijn vader leeft niet meer en heeft hij ook nauwelijks gekend. Hij is de enige die naar school gaat omdat iemand anders zijn school betaald. Ik vroeg hem wat zijn droom was, en hij vertelde dat hij geld wilde hebben om zo al zijn dromen te kunnen verwezenlijken.Geld moet je niet je focus zijn in je leven, en dat lukt aardig als je geld hebt. Maar wat nu als je helemaal niks hebt?! Dan is het knap lastig om je focus niet op geld te leggen, want geld is overleven.Worstelingen die ik hier mee maak en met jullie wilde delen.



<-Taxipark waar 1 van deze busjes dan naar jou gebied rijd, weet die maar te vinden! Maar zoals gezegd, alles went.

Overigens gaat alles verder goed hier, ik geniet elke dag! Afgelopen week die Nederlandse mevrouw bezocht van de kerk waar ik vorige over vertelde. Ze werkte samen met een team wat voorlichtingen gaf over HIV, malaria en schoon drinkwater en ze deelden medicijnen uit. Iedere keer dat ze medicijnen uit deelde aan de persoon bad ze voor diegene. Super mooi om te zien dat God overal mensen inzet voor Zijn koninkrijk!



<-Voorlichting HIV