Hij kent mijn naam,

Hij weet zelfs wat ik denk.

Hij ziet mijn stil verdriet ,

en hoort mij als ik roep.

Afgelopen zondag zijn we naar een klein dorpje gegaan zo’n 90 km van Kampala. Het was een hele lange dag, maar misschien wel één van de mooiste zondagen van mijn leven tot nu toe.Patrick, één van de sportcoaches van Sportfriends Uganda, nam ons mee naar zijn dorp waar hij opgegroeid is. We reden op een boda-boda (taxibrommer) over zanderige wegen en door een prachtig heuvelachtig landschap ver weg van de drukke stad. Onderweg zagen we kleine huisjes van klei met kindjes die aan het spelen waren. Het raakte mijn hart dat God al dezen mensen kent en zelfs elk verdriet, elke gedachte. Hoe groot is God?!!

Even later mocht ik deze gedachten ook delen met de mensen in het kerkje, dat God overal ter wereld alle mensen kent en dat het voor ons echt een zegen is om bij deze mensen te mogen zijn. Dat deze mensen misschien materieel arm zijn, maar geestelijk onwijs rijk!Na de dienst gaven de mensen geld aan ons als gift en één mevrouw haalde een kip van huis en gaf die aan ons. Het was echt een wrang gevoel om giften aan te nemen van mensen die al bijna niks hebben.
Maar weigeren kun je het niet want dat is uiterts onbeleefd.


Na de dienst zijn we naar een soort van sportvereniging gegaan waar we de eerste bezoekers waren buitenOeganda die de club ooit heef t gehad. We werden dan ook onthaald als helden. We kregen een speech over hoe dankbaar ze waren met onze komst. Daar zit je dan in het midden en om ons heen in een kring zaten alle mensen van de club die je echt aankeken alsof we beroemd waren. Een beetje ongemakkelijk gevoel, maar het hoort bij de cultuur. Het eten wat we kregen was niet heel lekker, maar heb het uiteindelijk wel opgegeten. Laten staan is namelijk ook uiterst onbeleefd.

Na de lunch gaf Wouter een soort van sportleiderschaps-training en mocht ik met de jeugd sporten en wat vertellen. We kregen van de vereniging nog twee kippen en twee trossen matoké bananen. Die hebben we terug gekomen in Kampala ook weer weg gegeven aan de mensen hier.

Zaterdag morgen heb ik voor het eerst in mijn leven een kip vemoord. Het was een bijzondere ervaring maar ontzettend ranzig om te doen.
Hier is het heel normaal om een levende kip te kopen en te slachten in je achtertuin. Richard legde ons met alle plezier haarfijn uit hoe je een kip slacht met zo min mogelijk bloedspetters. Eigenlijk zou ik dit van mijn eigen pa moeten leren, maar ik denk dat moeders er niet zo blij mee is als dit in de achtertuin gebeurd! Maar het is wel een echte ‘Try before you die’ ervaring!

De volgende beelden kunnen schokkend zijn.