Deze keer komt mijn verhaal vanuit een schooltje in Bukumansibi. Het dorp wat letterlijk betekent; ‘daar waar het geld eindigd.’ Waar ze deze spreuk vandaan halen weet ik niet want er valt hier niet veel uit te geven.
Ik heb hier een project bezocht van een vriendin die ik ken vanuit Nederland. Ze is hier voor een aantal maanden bezig met een project op een school.Zij zit hier samen met 4 andere Nederlanders en een Belg, erg gezellig dus. Het zijn allemaal niet christenen en dat was voor mij echt weer even wennen. Klinkt misschien raar, maar als je een twee maanden alleen maar met christenen optrekt dan is het even schakelen wanneer mensen anders denken dan jij. Maar het was heerlijk om met Nederlanders op te trekken en eigenlijk doet het me wel meer naar thuis verlangen.

De weg van de slaapplaats naar school deden we op de fiets, z'on 50 minuten, maar weet je hoe zwaar dit is als je een fiets hebt die Pietje Bell ook gehad moet hebben. Zonder versnellingen en oer ouderwets. En aangezien de wegen echt slecht zijn en heuvelachtig was het best af zien voor mij, maar ik heb het overleeft. Het was ook wel weer genieten om te fietsen door het mooie landschap. Zaterdag avond hadden ze een bbq georganiseerd dus ik kwam op het goede moment. Dit om alle leraren te bedanken voor het afgelopen jaar. Hier gaat de zomer beginnen en hebben de scholen vakantie. Dus de examens zijn hier nu in volle gang.

Omdat ik mij onder Nederlanders bevond de afgelopen dagen hoorde ik dat de Sint weer in ons land is! Ik vroeg me af wat de mensen hier van Sinterklaas zouden vinden. Het schijnt dat de Nederlandse ambasade in Kampala op 5 december een Sint en een paar pieten heeft geimporteerd. Mijn planning is om op de Ssesse eilanden te zitten op Sinterklaas avond, dus ik zal er weinig van meekrijgen.

De afgelopen week was ik een beetje ziek geweest en het herstel ging langzamer dan de vorige keer. Ik zit nu nog met keelpijn en slik strepsils, maar ben al weer aardig hersteld. Nu kan ik mij optimaal gaan voorbereiden op de komende maand.