Vrijdag avond, Kampala city, 25 euro armer zonder het maar aan iets te hebben uitgegeven. Ik ben beroofd. Een opgezet verhaal waar ik met beide benen ben ingetrapt. We zouden met z’n drieën iets gaan eten in de stad. Ik was op het kantoor geweest, druk bezig met de voorbereidingen voor het team en ik was op weg naar de afgesproken plek. Het was tegen 19:30 uur en het was onwijs druk. Dus dan maar een boda-boda, deze zijn wel iets duurder, maar stukken behendiger. Omdat het overal vast stond (zelfs voor de brommers) ging ik verder lopen. Ik liep door de stad toen ik een pakketje zag liggen. Toen begon het hele theater van de twee mannen.
In het pakketje zou zogenaamd geld zitten. De ene meneer pakte het op en betrok mij in het verhaal. De andere kwam precies aan ons vragen of we zijn pakketje gevonden hadden, de man zei dat de van niks wisten. Ik wilde niet aan deze leugen meedoen dus wilde mijn weg vervolgen na een kleine woordenwisseling. De kleine man kwam achter me aan en had het pakketje met zogenaamd veel geld in zijn hand. Hij zei dat hij achtervolgt werd door de andere meneer en dat hij probeerde om hem te overvallen. Hij gaf het pakketje aan mij omdat dat zogenaamd veilig was. Ik wilde hem wel helpen en zei dat hij maar met mij mee moest lopen naar de plek waar ik heen moest en dan zouden we wel een oplossing vinden. Uiteindelijk bijna bij de plek aangekomen zei hij dat hij wel met de man af zou handelen. Ik had niet veel bij me behalve mijn portemonnee, vraag niet waarom, maar ik had mijn portemonnee in mijn hand. Ik dacht dat dat veiliger zou zijn. Hij griste hem uit mijn hand en zei dat hij die wel bewaarde. Toen voelde ik nattigheid en pakte mijn portemonnee snel terug, maar in die tijd had hij er snel wat geld uitgehaald. Toen ik verder liep en de mannen verder gingen met hun theaterstuk checkte ik het pakketje wat gewoon papier was. Ik liep snel terug naar de plaatst waar de mannen waren, maar deze hadden de buit al binnen en waren verdwenen. Het was zeer frustrerend om te denken dat je iemand helpt en dat je diegenen vertrouwt en dan zo hard belazerd te worden. Maar ik heb er wel weer van geleerd, hoe hard het ook is, er zijn weinig mensen die je kunt vertrouwen. God zij dank was het maar wat geld dat ze gestolen hebben en niet mijn hele portemonnee. Een heel avontuur op een gewone vrijdag avond.

Dit weekend was onze Amerikaanse vriendin op bezoek die we ontmoet hadden in Gulu. Ze zou zondag terug naar Amerika vliegen en omdat wij dicht bij het vliegveld wonen bleef ze bij ons. Toen we haar naar het vliegveld gebracht hadden, was dat wel even zuur. Als ik vliegtuigen zie moet ik wel een beetje aan thuis denken en verlang ik toch ook stiekem weer naar de kou en alle andere dingen die eigenlijk heel gewoon zijn, maar die ik nu toch wel mis.
Maar ik kom snel terug!